Druga grupa haftów ludowych to natomiast hafty swobodnie nanoszone na materiał ich struktura nie jest uzależniona od żadnych ustalonych szablonów. Hafty te odznaczają się większą miękkością konturów i można do nich stosować wiele skomplikowanych ściegów, a także wykonywać na dowolnym materiale. Do haftów tych należą haft płaski i dziergany. Haft płaski polega na wypełnieniu konturu dowolnego kształtu. Kierunek i sposób owego wypełnienia zależy od osoby go wykonującego. Metoda ta pozwala na cieniowanie i wyszywanie dowolnych wzorów. Natomiast haft dziergany występuje bardzo często jako wykończenie brzegów różnych robótek. Haftujemy od strony lewej do prawej w odstępie jednej nitki tkaniny natomiast wysokość ściegu wynosi najczęściej 4 nitki tkaniny, choć mogą pojawiać się inne jego warianty. Haft ten pozwala zarówno na zabezpieczenia brzegów materiału ja i na wyeksponowanie wybranych fragmentów.

Haft angielski jest to haft bardzo podobny do richelieu, jednak znacząco różni się wykonaniem. W przeciwieństwie do poprzedniej techniki w tej najpierw wycina się wzory a potem je obszywa. Małe dziury robi się najczęściej dziurkaczem, które następnie są obszywane. Haft ten stosowany jest do zdobienia bielizny, pościeli oraz strojów ludowych. Rzadko spotyka się obrusy wykonane tą technikę.

Sutasz (soutache) – nazwa owej techniki pochodzi od sznura opleciony krzyżującymi się ze sobą pod skosem nićmi, który jest podstawą tworzenia rzeczy sutaszowych. Powszechnie używany był on do haftu ubrań, dziś znalazły nowe wyjątkowe zastosowanie. Technika sutasz wykorzystywana jest do wyrobu kolczyków, wisiorków czy broszek. Sznur sutaszowy łączony jest z rozmaitymi koralikami i kamieniami, oplatając i nadając biżuterii rozmaite kształty. Technika sutaszowa pozwala uzyskać biżuterię bardzo kolorową o niespotykanych kształtach. Nie jest to też technika trudna, ani droga więc każdy może własnoręczne ją wykonywać. Nie musimy również posiadać dużej gamy narzędzi które są niezbędne przy niektórych metodach rękodzieł. Potrzebne będą nam jedynie igła do szycia i klej kontaktowy. Natomiast sam efekt końcowy uzyskanej biżuterii jest bajkowy i zachęca do dalszego tworzenia.

Decoupage – to technika dająca artyście duże możliwości polegająca na wyklejaniu przedmiotów wzorami z papieru. Początki decoupage sięgają XII wiecznych Chin gdzie metoda ta wykorzystywana była do dekoracji okien, lampionów i pudełek. Samo słowo decoupage jest jednak młodsze i pochodzi z języka francuskiego (od wyrazu decouper co oznacza wycinać). Obecnie technika ta jest bardzo popularna. W jej asortymencie można odnaleźć biżuterię, ozdobne pudełka, magnesy, a także wykonywane są aranżacje wnętrz. Nie ma ograniczeń do tego co można wykleić. Wyklejać można drewno, szkło, metal. Dzięki użyciu lakieru rękodzieła są dobrze utrwalane i nie przypominają papierowych wyklejanek. Dzięki odpowiedniej technice można nawet uzyskać efekt spękanej powierzchni jednak nie jest to łatwe i potrzebuje sporego doświadczenia i precyzji.

• 200g mąki
• 200g soli
• 125 cm³ wody

Mąkę wymieszaj z solą i dodawaj wodę (tyle aby masa była plastyczna ale nie zbyt rzadka), wyrabiaj 5-10 minut.
Dużym problemem z masą solną jest jednak to że przedmioty z niej wytworzone mają dość długi okres schnięcia, można go odrobinę skrócić poprzez wypalanie w piecu w niskiej temperaturze. Przedmioty z Masy solnej po wysuszeniu można malować i lakierować aby nabrała ładnego wyglądu. Niewykorzystaną masę należy przechowywać w zamkniętych pojemnikach aby nie stracił swoich zdolności plastycznych.

Technika yo yo – jest to technika ozdabiania tkaninami. Z tkanin wycinane są kształty odrysowane od rozmaitych szablonów. Wykorzystywane są t także koraliki, guziki czy kamienie. Metoda ta jest prosta i wymaga od osoby jedynie umiejętności fastrygi oraz przyszycia koralika lub guzika. Otrzymane w ramach tej metody dekoracje mogą być potem wykorzystane do dekoracji ubrań, torebek, pasków, opasek itp. Technika yo yo jest stosunkowo młoda i rzadko spotykana. Biżuteria tworzone z tkanin jednak są bardzo eleganckie i mają coraz więcej zwolenników. Można np. spotkać przepiękne broszki w kształcie kwiatów wykonane z przeróżnych rodzajów tkanin.

Frywolitki (koronki frywolitkowe) – inaczej zwana koronką czółenkową wykonywana jest za pomocą czółenka, szydełka i drutów oraz kordonka. Serwet oraz biżuteria wykonana z koronki frywolitkowej odznacza się delikatnością, a jednocześnie ogromem wzorów. Metoda ta jest uważana za jedną z najtrudniejszych do opanowania. Aby móc tworzyć biżuterię w tym stylu trzeba uzbroić się w ogromną cierpliwość, nie jest więc to technika dla osób, które chcą szybkich efektów swojej pracy. Jednakże włożony trud procentuje przepięknymi bardzo kobiecymi przedmiotami.

Modelina – wszelakie piękności nie zawsze muszą być wykonywane z typowych materiałów i technik jak koraliki, hafty czy tkaniny jedną z odmiennych metod jest wykorzystanie modeliny. Modelina to tworzywo bardzo podobnym wyglądzie do plasteliny różni się ona jednak od plasteliny, że pod wpływem temperatury twardnieje. Modelina pozwala na tworzenie wszelakiej biżuterii w wyjątkowych, zabawnych kształtach o przepięknych barwach. Efekt ten jest bardzo rzadko spotykany przy wykorzystaniu innych technik. Można np. spotkać kolczyki w kształcie lodów, ciastek, misiów. Ograniczenia kształtu lub koloru raczej nie występują. Dużym atutem tej biżuterii jest również jej niewygórowana cena. Natomiast jej drobnym minusem jest to że jej wytworzenie wymaga czas i ogromnych zdolności artystycznych oraz fantazji.